"Wees maar niet bang An, het is mijn familie"
De Thuiskomst van Pinter lijkt op het eerste gezicht een realistisch familiedrama, maar het stuk neemt gaandeweg bizarre proporties aan. Schoondochter Ruth gaat in op de avances van haar zwagers, terwijl haar man hun vrijpartijen rustig aanziet. Het loopt uit op een ongewone deal. Ruth blijft als chique hoer achter en is de familie ter wille. Haar echtgenoot vertrekt alleen.
Het wemelt er van raadsels die niet opgelost worden en die zich vermenigvuldigen als guppen in een aquarium. Zelden biedt Pinter ons het rustgevende uitzicht op één werkelijkheid. Er zijn er talloos veel. Elk personage is overtuigd van zijn of haar werkelijkheid, van het eigen gelijk. Daarom vinden mensen elkaar nooit, blijven ze vreemden voor elkaar, ook al zijn ze gehuwd of is hun band die van minnaar en minnares.
Zijn drama's zijn als komedies, uitgevoerd op een kruiende rivier vol ijsschotsen.
De Thuiskomst van Pinter lijkt op het eerste gezicht een realistisch familiedrama, maar het stuk neemt gaandeweg bizarre proporties aan. Schoondochter Ruth gaat in op de avances van haar zwagers, terwijl haar man hun vrijpartijen rustig aanziet. Het loopt uit op een ongewone deal. Ruth blijft als chique hoer achter en is de familie ter wille. Haar echtgenoot vertrekt alleen.
Het wemelt er van raadsels die niet opgelost worden en die zich vermenigvuldigen als guppen in een aquarium. Zelden biedt Pinter ons het rustgevende uitzicht op één werkelijkheid. Er zijn er talloos veel. Elk personage is overtuigd van zijn of haar werkelijkheid, van het eigen gelijk. Daarom vinden mensen elkaar nooit, blijven ze vreemden voor elkaar, ook al zijn ze gehuwd of is hun band die van minnaar en minnares.
Zijn drama's zijn als komedies, uitgevoerd op een kruiende rivier vol ijsschotsen.
'Ik weet van mijn personages net zoveel als ieder ander, maar ik geloof niet dat de mensen gelijk hebben die zeggen dat de vrouw in Thuiskomst nymfomaan is. Zij is vrijgevochten, leeft van het ene moment in het andere, woorden als liefde en verplichtingen hebben alle betekenis voor haar verloren, maar misschien is het anders, je zou het haar zelf eigenlijk moeten vragen.'
Het stuk dateert uit 1966 en zweeft tussen realiteit en symboliek. De moeder-hoer Ruth is de katalysator die alle verborgen lusten in de mannen omhoog haalt. Vaak was deze tekst aanleiding voor Freudiaanse interpretaties.
'Ik ben geen fantasierijk schrijver. Daarom begin ik altijd met een kamer, waar mensen in zijn of die er binnenkomen of uitgaan. Die mensen zijn fragmenten van mezelf, van mensen die ik ken. Maar ze vallen er niet mee samen. Als ik een toneel-personage Ruth noem, dan denk ik aan Ruth, dan schrijf ik zoals Ruth praat, dan denk ik zoals ik meen dat Ruth denkt.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten